เช้าที่ดวงตะวันเริ่มทอแสงบางๆ
ทำให้ลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อพบวันใหม่
แต่ใจยังคิดถึงเรื่องเดิม
ถ้าการที่เฝ้ารอใครสักคนมันปวดร้าวเท่าใด
ก็คงเป็นความเจ็บปวดใจที่งดงาม
ยังคิดและยังทบทวน ว่าเรานั้นควรหยุดใจไว้เพียงแค่ไหน
แค่เสียงเธอที่มันยังดังในใจยิ่งฟังยิ่งเพราะกว่าเพลงไหนๆ
รอยยิ้มที่ธรรมดาของเธอมันชวนให้ฉันหลงใหล
และยังติดอยู่ในนั้นเหมือนเดิม
ก็มันสวยงามเหลือเกินนะความทรงจำ
ฉันยังมารอตรงนี้ที่เดิม เผื่อบังเอิญได้พบเธอ
จะยิ้มมาแต่อาจจะลืมว่าฉัน เคยรักเธอมากเท่าไร
แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ
เชื่อว่าในสักวันคงได้พบกันอีก
ไม่ว่าเวลาหรือสถานที่ใด
หนังสือที่เธอชอบอ่านยังวางอยู่ข้างโคมไฟ
เอาไว้อย่างเดิมไม่หยิบไปไหนเลย
ยังคิดและยังทบทวน ว่าเรานั้นควรหยุดใจไว้เพียงแค่ไหน
แค่เสียงเธอที่มันยังดังในใจยิ่งฟังยิ่งเพราะกว่าเพลงไหนๆ
รอยยิ้มที่ธรรมดาของเธอมันชวนให้ฉันหลงใหล
และยังติดอยู่ในนั้นเหมือนเดิม
ก็มันสวยงามเหลือเกินนะความทรงจำ
ฉันยังมารอตรงนี้ที่เดิม เผื่อบังเอิญได้พบเธอ
จะยิ้มมาและบอกว่าคิดถึงเหมือนกัน
อย่างที่ฉันก็คิดถึง และยังรอเสมอ
ในวันที่ฟ้าไม่เคยเป็นใจเลยสักครั้ง
แต่เธอยังอยู่ตรงนั้นยังยืนและยิ้มให้ฉัน
แต่เมื่อเข้าใกล้กลับเลือนหาย
ต่างกันตรงที่ความทรงจำเป็นแค่นามธรรม
ฉันสัมผัสเธอไม่ได้ และต่อให้เอื้อมมือเท่าไร
ก็ไปไม่ถึงสักครั้ง
มันสวยงามเหลือเกินนะความทรงจำ
ฉันยังมารอเธอที่เดิม เผื่อบังเอิญได้พบเธอ
เผื่อเธอยิ้มมาและบอกว่าอยากพบกัน
ก็มันคิดถึงเหลือเกิน ในที่ที่เราเคยเดินร่วมทาง
ยังเฝ้ารอเธอตรงนี้ประจำ